บล็อกนี้ใช้เป็นส่วนหนึ่งของวิชา
0026008   New Age Information Management in Daily-life
การจัดการสารสนเทศยุคใหม่ในชีวิตประจำวัน  (กลุ่ม 4 )
 
54011270111 นายอดิศร  คำเมืองคุณ 
คณะวิทยาการสารสนเทศ
สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ 
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม 
 
(ไม่รู้อาจารย์มาตรวจไปยังอ่าครับ Cool )
เมื่อวันที่ 1 - 9 ธันวาคม 2554 ที่ผ่านมา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ได้จัดงาน
วันคล้ายวันสถาปนา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ครบรอบ 44 ปี ขึ้น

ผ่านมานานแล้วนะคับ แต่ผมไม่มีเวลาเอามาลงเลย การบ้านเยอะมากคับ หุหุ 
วันนี้เลยขอเอาภาพบรรยากาศงานนิดๆ หน่อยๆ มาให้ดู (รูปไม่สวยอย่ากันน๊า อิอิ)
 
โดยสถาที่จัดงานก็ปิดใช้ถนนเส้นหลัก ที่ผ่านกลางมหาลัยเลย งานใหญ่มากกกก
มีการเปิดร้านขายของต่างๆมากมาย ทั้งเสื้อผ้า ของใช้ อาหาร ต้นไม้ สัตว์เลี้ยงก็มี
และยังมีนิทัศน์การต่างๆอีกด้วย และที่เด็ดและสนุกสุดขอยกให้เป็นในส่วนของโซนงานวัดเลยครับ
(เวทีแสดงทางด้านหน้าคณะเภสัชศาสตร์)
 
วันที่ผมไปเป็นวันที่ 4 แล้วคนยังเยอะอยู่เลยนะครับ แต่เวทีที่ผมถ่ายรูปมานั้นเค้าได้ปิดและเลิกใช้เวทีไปแล้ว และไปใช้อีกเวทีหนึ่งที่เป็นเวทีใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามกันในการแสดงแทน (ไม่ได้ถ่ายรูปเวทีใหญ่มาเพราะคนเยอะมาก ถ่ายไม่ได้เลย)
 
(มีรถรางให้บริการภายในมหาวิทยาลัย ฟรี !!!)
 
ตรงนี้เก๋มากครับสำหรับใครที่ไม่อยากจะเดินเพราะถนนมันยาวเหลือเกิน ทางมหาลัยฯ เค้าก็ได้มีบริการรถรางวิ่งรอบมหาลัยฯเลย และก็ผ่านถนนที่แสดงงานด้วย ใครขี้เกียดเดินก็นั่งรถชมงานแบบ ชิวชิว
 
(นิทัศน์การ ของคณะต่างๆ ที่นำมาจัดแสดง)
 
(การแสดง อะไรสักอย่าง ???)
 
น้องๆกำลังเดินทางไปยังเวทีใหญ่ เพื่อที่จะแสดง ศิลป์พื้นบ้านอะไรสักอย่างไม่รู้อ่าไม่ได้เข้าไปดู คนเยอะมากเลยอดถ่ายรูปมาให้ดู ถ่ายมาได้แค่ตอนกำลังไปยังเวที
 
(คนทั้งนั้น มาทำไมกันเยอะแยะ !!!!)
 
ตลอดทางเดินมีคนมางานเต็มไปหมด ถนนที่เห็นคือกว้างมากนะครับ แล้วระยะทางนี้สักหนึ่งกิโลได้มั๊งครับไม่รู้เหมือนกันแต่ว่ามันไกลมาก เดินกันจนเหนื่อย ดีที่ระหร่าวทางก็จะมีของกินขายอยู่เรื่อยๆ เลยทำให้หายเหนื่อยไปได้บ้าง เดินไปกินไป อิอิ
 
(รถไฟที่วิ่งอยู่ดีๆ พอจะลองขึ้นมั๊งมันดันม่องเท่ง ซะงั้น - -")
 
หลังจากที่เดินมาจนสุดถนนแล้วก็จะมาพบกับโซนงานวัดละครับ
ได้มาหยุดพักกินขนมกันก็ตรงนี้ เหละครับเพราะพอหลุดออกจากถนนได้ก็รู้สึกว่าของกินเต็มไม้เต็มมือไปหมดต้องหาที่นั้งกินก่อนซะแล้ว และก็ได้พักขาไปในตัว มีความสุขสุดๆ ก็ตรงนี้เหละคร๊าบบบ
 
 
(ขึ้นรถไฟไม่ได้มานั่ง ชิงช้าแทน ไม่ได้นั่งมานานมากกกกกก )
 

พอกินเสร็จก็ว่าจะลองนั่งรถไฟดู พอไปต่อแถวมันก็ดันม่องเท่งไปซะดื้อๆ
เลยได้มานั่งชิงช้าแทน ไปรำลึกความหลังสมัยยังเป็นเด็ก สมัยเด็กๆ ผมชอบขึ้นชิงช้ามาก แต่ตอนนี้เข้าไปข้างในไม่รู้เพราะชิงช้ามันอันเล็กรึว่า ผมตัวใหญ่กันแน่ ผมต้องนั่งตัวงออยู่ข้างในตลอดเลย หุหุ 
 
(ม้าหมุน อันนี้อดไม่ได้เล่น)
 
หลังลงจากชิงช้า ผมก็เดินดูรอบๆ มีม้าหมุนด้วย และก็มีหนังกลางแปลงให้ดูอีกด้วย เค้ากำลังฉายหนังไทย สมัยเก่าอยู่แต่ก็ไม่ได้ไปดู (จริงๆแล้วลืมกะจะไปดูตอนขากลับเดินผ่านซะงั้น)
 
(เวทีหมอลำ ศิลป์พื้นบ้านอิสาน)
 
พอเดินเข้าไปข้างในลึกๆก็จะเจอเวที เป็นเวทีหมอลำครับ มีคนสนใจมานั่งดูอยู่เต็มเลย เค้ากำลังแสดงอะไรอยู่ไม่รู้ครับไม่แน่ใจ ผมดูอยู่ตรงนี้ได้ไม่นานก็ตัดสินใจเดินกลับซะแล้วละครับแล้วก็กะว่าวันหน้าจะมาดูใหม่

แต่สุดท้ายกะจะไปเดินงานอีกสักก็ไม่ได้ไปน่าเสียดายมากเค้าจัดงานอยู่ตั้ง 9 วันแต่ดันได้ไปเดินแค่วันเดียวเองเอาไว้หน้าเอาใหม่ อิอิ
 
ไปแล้วนะครับไว้เจอกันใหม่ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านบล็อกของผมด้วย
ผมยังเป็นมือใหม่เขียนไม่เก่งเท่าไร ต้องขอโทษด้วยนะคร๊าบบบ ^^ 
ไม่ได้เขียนบล็อกซะนานเลย คิดถึงม๊ากมากๆ 
2 ปีที่ผ่านมานี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย (เขียนไม่เก่งนะคร๊าบ แต่จะพยามทำให้ดีที่สุด ^^)
 
- ถ้ายังจำได้ ผมเคยไปลองลงสนามสอบ ภาค ก ของสำนังงาน ก.พ. เมื่อตอนปี 52 ที่เรียนจบใหม่ๆ และก็เริ่มทำงานใหม่ด้วย ตอนนั้นอะผมพลาดสอบไม่ผ่านเลย อายพี่ๆ ที่ทำงานมากก....
แต่อายได้แป๊บเดี่ยวก็ย้ายที่ทำงานหนีซะ อิอิ
มาปีนี้เลยได้มีโอกาส ลงสอบอีกครั้ง เป็นการเดินทางไปสอบคนเดียวเหมือนเคย แต่ครั้งนี้ผมสอบผ่านด้วนนะคร๊าบ อิอิ
 
 
- ส่วนเรื่องของเพื่อนคนนั้น เค้าอยู่ดีๆก็หายเงียบไปเลย เหมือนตอนจะมา ก็มาแบบไม่ทันตั้งตัว พอตอนจะไปก็ไปแบบหายไปเลย ผมเองก็ไม่ได้ติดต่อเค้าเลยตั้งแต่นั้น แต่ก็ยังคิดถึงอยู่เสมอ ^^
 
- จากช่วงแรกๆที่ผมเรียนจบมาแล้วหยุดทำงานไป 2 ปี ตอนนี้ผมก็ได้ลาออกจากที่ทำงานแล้วมาเรียนต่อตามหาความฝันของตัวเองต่อไป ผมมาเรียนต่อ  พอมาเรียนกับรุ่นน้องก็รู้สึกว่าตัวเองยังเป็นรุ่นเดียวกับพวกเค้าอยู่เลย 555+
แต่ก็ใช่ว่าสองปีนั้นจะสูญเปล่าไป เพราะผมได้นำประสบการณ์จากการทำงานมามากมาย ทำให้เข้าใจมากยิ่งขึ้นว่าชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย กับ ชีวิตในการทำงานนั้นมันต่างกันมากเลยทีเดียว
แต่ผมก็ชอบทั้งสองแบบนะครับ พอลาออกมาแล้วก็คิดถึงที่ทำงาน คิดถึงโต๊ะที่เคยนั่งทำงาน คิดถึงหัวหน้าที่ดีที่สุดโลกเลยก็ว่าได้ ฮ่าๆๆ คิดถึงเพื่อนร่วมงาน แต่มันดีกันคนละอย่างเนอะ ระหว่างทำงานและเรียน
 
- ปัจจุบัน ผมเป็นนิสิต คณะวิทยาการสารสนเทศ สาขาเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม คร๊าบบบ