ตาโขนน้อย ชีวิตนี้มีอะไรดี ?

ปกติแล้วผมจะไม่ชอบที่ที่มีคนเยอะๆ (ก็มันอึกอัดอ่ะแล้วก็ไม่ชอบด้วย)

อย่างมีงานอะไรที่ไหนถ้าอยากจะไปจริงๆก็ต้องเลือกเวลา

ว่าไปช่วงไหนคนถึงจะน้อยที่สุดช่วงไหนที่คนเขาไม่ไปกันช่วงนั้นเหละที่ผมจะไป

แล้วถ้าจะดูหนังละ?

ผมก็จะรอไม่มันออกแผ่นแล้วไปเช่ามาดูที่บ้านนานแค่ไหนก็รอ

แล้วก็จะดูทุกวันวันละสองเรื่องดูจนที่ร้านเช่าไม่มีหนังเรื่องไหนจะดูแล้ว

แล้วก็มีส่วนน้อยมากที่จะไปดูที่โรงหนังอ่ะ(ก็ไปดูคนเดียวใครจะอยากไปละ...จริงมั๊ย)

แต่วันนี้ไปดูหนังมาเรื่องหนึ่ง(รอมาตั้งนานเหละ...รอให้เป็นวันสุดท้ายที่มันจะออก)

ไปดูเรื่อง "รถไฟฟ้ามาหานะเธอ" ชอบมั๊กๆ

แบบ...ถ้ารู้อย่างงี้นะไปดูตั้งนานแล้ว

แต่คนอื่นเขาดูกันไปเป็นชาติแล้ว(เราเพิ่มจะมาดู)

พอดูแล้วก็แอบเหงาอยู่คนเดียว

ดูอย่างเหมยลี่ดิ กินข้าวคนเดียวอยู่สองเดือนเขายังจะตายแล้ว

แล้วมาย้อนดูตัวเองละอยู่คนมาตลอด

เหงาแทบตายแต่จะทำไงได้ละ

ที่ทำได้ก็แค่...ดู MV เอา ละกัน

แล้วใครมีหนังเรื่องไหน  ดีๆๆ  สนุกๆๆ แนะนำกันบ้างนะ

ผมดูได้ทุกแนวอ่ะ ขอบคุณคร๊าบ

edit @ 19 Nov 2009 00:24:46 by ตาโขนน้อย

edit @ 19 Nov 2009 00:25:58 by ตาโขนน้อย

หลายครั้งที่เข้ามา ในหน้า New Entry แต่ก็ต้องปิดมันไปเพราะไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรดี

แต่ว่าไม่ได้ไปไหนนะครับยังเข้ามาอ่านเรื่องราวของคนอื่นอยู่เรื่อยๆ

แล้วมีใครพอจะรู้บ้างไหมว่าจะเอาไอ้รูปที่มันแสดงอยู่ตรงข้างๆนี้ออกยังไง

ผมลองเปลี่ยนเป็นรูปเล็กแล้วแต่มันก็ไม่หายสักทีอ่า

ใครก็ได้ช่วยที ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกแล้ว

edit @ 11 Nov 2009 16:01:01 by ตาโขนน้อย

ไม่รู้เป็นอะไรวันนี้รู้สึกไม่ ค่อยดีเซงๆ

 ไม่อยากจะยิ้ม  ไม่อยากจะหัวเหราะ

โลกนี้มันช่างน่าเบื่อยิ่งนัก

ตื่นขึ้นมาตอนเช้าอาบน้ำมาทำงาน

พอตกเย็นเลิกงานกลับบ้าน กินข้าว อาบน้ำนอน

เป็นอย่างนี้อยู่ทุกวันซ้ำๆไม่มีเปลี่ยน

ลืมบอกไปผมได้ทำงานอยู่วิทยาลัยที่ผมเพิ่งจะเรียนจบไปเมื่อไม่นานมานี่เอง

เพราะฉะนั้นที่เปลี่ยนไปก็คือสถานะจากที่เป็นนักศึกษา  เปลี่ยนเป็นพนักงาน

มาทำงานที่เดิมๆ ที่เคยเรียนมาตั้งหลายปีไม่มีอะไรต่างกันเลย

จะต่างกันก็แค่มาทำงาน กับมาเรียนหนังสือ นอกจากนั้นก็เหมือนเดิมหมดทุกอย่าง

วันนี้ผมเหนื่อย  เหนื่อยมากๆๆ

ทั้งสังคมที่เปลี่ยนไปจากที่เคยมีแต่เพื่อนๆรุ่นเดียวกัน

กลายมาเป็นว่าต้องทำงานกับผู้ใหญ่

ซึ่งผมเองก็เข้าใจว่าคนที่เขารักเราชื่นชมในตัวเราก็มี

และคนที่ไม่ชอบเราหรือคอยแต่จะซ้ำเติมเวลาที่เรานั้นทำผิดก็มีเหมือนกัน

 ซึ่งช่วงแรกที่ทำงานตอนเรียนจบใหม่ๆก่อนที่จะมาทำที่นี่

ผมเองก็โดนเขาว่าไว้ซะมากมายช่วงแรกก็ยังรับไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงมาว่าให้เรา

ทั้งๆที่เราเองก็ไม่ได้อะไรผิดเราก็อยู่ของเราไปไม่ได้ไปยุ่งกับใครอยู่แล้ว

พออยู่ๆไปถึงได้รู้ว่าว่าในที่ทำงานนั้นมีแต่คนนิทาว่ากล่าวกัน

คือวันนี้เรานั้งคุยกับอยู่ดีๆพอพรุ้งนี้เราไม่มาทำงานก็จะตกเป็นหัวข้อพูดคุย(นิทา)

ช่วงแรกๆก็ทำใจอยู่นานถึงขั้นมีปากเสียงกับที่บ้านนิดหน่อยเพราะจะลาออก

แต่พ่อก็บอกนะว่าให้อดทนสู้เข้าไว้  เราก็หลับหูหลับตาทำงานอยู่ตั้งหลายเดือน

พอที่วิลัยเปิดรับสมัครพนักงานก็มาเลยทันทีคิดว่าจะหลุดพ้นแล้วแน่ๆ

พอมาทำงานได้วันแรกก็ดีอยู่ แต่พอเข้าวันที่สามที่สี่  ก็มีมาเหมือนเดิม

ทั่งที่เพิ่มเข้ามาทำงานได้ไม่กี่วันก็ถูกนิทาอีกแล้ว

 ก็เลยทำให้รู้ว่าไม่ทำงานอยู่ที่มันก็มีเหมือนกันหมดเละไอ้พวกที่ชอบนิทาเชวบ้านเขาอย่างนี้อ่ะ

ไม่ว่าจะหนีไปที่ไหนมัน"หนีไม่พ้น"

ตอนนี้ทำใจได้แล้วไม่สนอะไรทั้งนั้นเราก็แค่ทำหน้าที่ของเรา

ตราบใดที่เราไม่ได้ทำอะไรอย่างที่เขาว่าผมก็ไม่สนใจ แค่รำคาญนิดหน่อยเท่านั้นเอง

ทุกวันนี้พอมีปัญหาอะไรก็ได้แต่บอกตัวเองว่าให้เข็มแข็งและสู้มันต่อไป

edit @ 17 Sep 2009 15:58:11 by ตาโขนน้อย